Gazmend Shatro, lindur më 01. 08. 1975 në fshatin Leskovë, Skrapar, emigrant i hershëm prej 20 vjetësh në Athinë, tashmë me punë dhe banim në Tiranë, ka kryer shkollën e mesme bujqësore të Zhepës.

 

 

Veç një punëtor i palodhur dhe një familjar i rregullt, ai ka një pasion tjetër të pandarë dhe të veçantë prej vitesh, letërsinë, sidomos poezinë.

 

 

Si mik dhe bashkëpunëtor i hershëm i “Orakujve të Tomorrit”, po i  botojmë me këtë rast një tufë poezish të marra nga muri i tij i Facebook:

 

 

 

Guri i strallit

 

 

Mu kujtua dhe sot,

 

një gurë strall i vjetër:

 

bashkē s’u ndaën dot,

 

me eshkēn e vjetër …

 

 

Kur lëshonin shkëndi,

 

sa shumë dashuruar:

 

sytë lëshonin magji ,

 

stralli s’duhej lëshuar …

 

 

Zjarrin mbanin ngrehur,

 

me të parën trokitje:

 

shpuza zemrēn mprehur,

 

të ngrohte e s’tē digjte…

 

 

Mbi strallin e gurit,

 

dhe eshkën e drurit:

 

sot fjalēn e burrit,

 

si mokra rreth grurit …

 

 

Mu kujtua stralli,

 

E fëmijërisë çudi:

 

U ndez një shkëndijë malli

 

dhe shpuzë bërē hi!…

 

 

 

S’u puqën!…

 

 

S’u puqën dot malet,

 

që nga juga e në veri:

 

po flladi nuk u ndalet,

 

ndrijnë thesare e flori.

 

 

S’u puqën dot njerëzit,

 

S’u puqēn posi – posi:

 

ka hyrë krimbi i dreqit,

 

bluan eshtrat i bën hi…

 

 

 

S’u puqën dot as detet,

 

su puqēn se s’janë hekur:

 

dashuron me vite shekuj,

 

akoma gjallë deti vdekur.

 

 

S’u puqën dot as toka e qielli,

 

 dashuri me shikim tē parë:

 

sado të japë dritē dhe dielli,

 

hēna do mbetet prap “e vrarë”.

 

 

S’u puqëm dot as unë, as ti,

 

larg shumē, kjo dashuri:

 

nuk puqet as e verdha flori,

 

çfarë të puqet? – as më thua njeri!…

 

 

 

Poeti

 

 

Mos e dashuro poetin,

 

kurrē s’do jetë i qetë:

 

është si kripa me detin,

 

bēn palë fletën mbi fletë…

 

 

Mos bjerë në dashuri,

 

do të shajnē një të lajthitur:

 

nuk njeh lumenj e stuhi,

 

kur çarkun vetë ka ngritur …

 

 

Mos e duaj kurrē poetin,

 

se gjuhēn s’ia gjen dot:

 

ndoshta s’ja shijon lezetin:

 

kur qesh, gënjen, derdh lot!…

 

 

 

Pa titull

 

 

 

Më mirë veshin shurdh,

 

më mirë e një sy qorr:

 

se ç’farë do mbjell nata,

 

me drapër dita do të korrë!

 

 

 

***

 

 

Kur njē i turpëruar,

nuk derdh kurrë lot:

detit dallgë tërbuar,

mbytet se s’di as not …

 

 

***

 

 

Kur njē njeri i lig,

 

s’nxihet nē surrat:

 

përroin e ka frikë,

 

e di që nuk ka fat …

 

 

***

 

 

Mirëmëngjes, i thashë,

 

të frymuarit njeri:

 

sa re të zeza më solli,

 

nga i bardhē u bë i zi!

 

 

***

 

 

U bë kohë e gjatë,

 

u rralluan lisat:

 

u vesh gëzofi i tharët,

 

u mbush pylli me drizat!

 

 

***

 

 

 Ky çarku i jetës,

 

më dhëmb gjithandej:

 

ngado një farë e zezë,

 

idiotë e budallenj!