Në këtë orë të vonë, kur zhurmat veniten dhe qyteti merr frymë qetë, Poliçani shfaq një tjetër fytyrë… një bukuri të heshtur që vetëm nata di ta zbulojë.

 

 

Nga lart, dritat shndrisin si yje të rënë mbi tokë, rrugët marrin jetë në një qetësi të artë dhe sheshi duket si zemra që rreh butë, por plot jetë.

 

 

Çdo hap, çdo dritë, çdo cep mban brenda kujtime, histori dhe dashuri për këtë vend që nuk është thjesht një qytet… por një ndjenjë.

 

 

 

Në këto pamje, Poliçani nuk është vetëm beton e rrugë — është frymë, është shpirt, është një përqafim i ngrohtë për këdo që e ka në zemër. Edhe në heshtjen e natës, ai flet… dhe u kujton bijve të tij se rrënjët nuk harrohen kurrë.

 

 

Sepse Poliçani, edhe kur fle, ndriçon.

 

 

Marrë nga “Poliçani i brezave”