Shkëlqim Çela

 

Nuk është vetëm afërsia me një vend të shenjtë, varrin e Abas Aliut në çukë të Tomorit, që e bën Kulmakun të nderë velin mistik për udhëtarin që vjen aty nga rrëmujat urbane, nga llangosjet e Tiranes, Durrësit a Beratit, nga pluhuri i Lushnjës a i Fierit, ku edhe ujët duket se rri me “pishmënd”.

 

Në ajër ka tharm dodone, kokrra magjike dëllinje, zjarr mareje, udhësa bektashinj në Gusht, shpalosje madhështore të mishrave të pjekur për kurbanët që shpojnë hundët e njeriut qysh prej blatimeve të tymit erëmirë për hyjnitë (pra të epokës së zjarrit – Prometeu na solli dhe tymin, majanë e zjarrit me pak shqopë a hikori), lëkurët që i dhurohen teqesë së Kulmakut me të cilat mund të shpalosen vela për njëmijë udhës të tjerë, lundërtarë të paepur të shpatit të shenjtë.

 

 

Por unë Kulmakun e kam dashur shumë edhe pa udhës e udhëtim të shenjë, qysh në kohët kur ky i fundit ishte herezi dhe kur vargjet e Naimit “Engjëll që m’u qase pranë…” ishin të lidhur më tepër me atë pamje madhështore të Tomorit nga Kulmaku, se sa me fushën e Qerbelasë, emri i të cilës filloi të shfaqet shpesh si Karbala në lajmet e CNN-it apo FOX-it, një denaimizim i shpifur për shqipon mërgimtar në fqinjërinë e vet bezdisëse me historitë ala Irak, të cilat tash për vite me radhë na i fusnin me përdhunë nëpër shtëpitë tona, bashkë me ajrin eterik dhe alergjitë e rrugës.

 

 

***

 

Ajri t’i rreh ndryshe mushkritë në Kulmak dhe shkëmbinjtë sikur sapo u ftohën e u ngurtësuan prej magmës; bari është më i gjelbër, uji më kristalin.

 

Koha ka ndaluar atje ndoshta qysh se hyrjes jugore për në lëndinën e bekuar iu vu emri karakoll. Emrat e vjetër janë kokrra majaje që mpiksin kohën; ushtarë turq mund të dalin nga ish-pikëvrojtimi ushtarak, nga karakolli, duke shkundur myshk të murrmë nga supet.

 

Ato pamje alpine s’të lejojnë të mërzesh me me gjëra të kota e të rëndomta prej gromësime vapash. Jo, aty dëgjon për shpella ku fshatarët venë kosin në shakuj që të kullojë e të bëhet salcë. Shpellat e errëta gjithë fshehtësi, ku krahas lëngut të shakujve kullon edhe ai i shekujve. Amvisat sot lëkurët e shakujve i zëvendësojnë me napa dhe shpellat e ftohta dhe të errëta ku varen shandanë stalaktitesh me kutiçkat ftohëse, të bardha, me zbehtësi neoni, drejtvizore e sterile, me emra markash si llastime.

 

Edhe koha në këto kutiçka matet ndryshe, me javë të pastërizuara, me data skadimesh. Jo si atje sipër, ku shekujt janë ende në fermentim. Ku gryka pusesh shkojnë nën dhe e të nxjerrin larg. Legjenda vendore thotë që një vrasës preu një kokë dhe e hodhi në një pus të atillë natyror dhe koka u shfaq diku në Bogovë.

 

Edhe ndërtimet bashkëkohore sikur janë prekur nga virusi i të pazakontës: vila-tunel të ish udhëheqjes komuniste që do drejtonte vendin prej aty në rast lufte. Termi “kryeqytet në rast lufte” përmendej gjithnjë me një zjarmi të brendshme nga vendasit, të cilët ndiheshin të respektuar ngaqë burrat e shtetit u kishin dhënë të atillë besim, sa t’i kishin fqinjë në rast agresioni amerikan, rus, grek, jugosllav, anglez, Allahu na ruajt – zviceran, dhe gjithë koalicionet e tyre të mundëshme e traktatet ekzistuese.

 

Një varr i dhunuar shenjtori, teqe, bejte dhe histori të vjetra me tespie qelibari, baballarë, myhypë e dervishë – këto bien si pluhur kozmik mbi visoren, si një psherëtimë që del nga grykat shkëmbore, ja Abas Ali…

 

Dhe, natyrisht, sa për ta bërë mistikën tokësore, nuk mungojnë kaçakë me mjekër, nga ata që dilnin firarë dhe s’i zinte dot dovleti, se fshiheshin këtyre ckërkave, me shpresën që s’do kapeshin për 25 vjet, kohë që turku i falte e u jepte gradën kapedan.

 

Fama e një komiti të tillë me emrin Shasho Gjergjova, që u vra tradhëtisht prej mikut të vet firar pas 24 vjet e gjysëm arrati, pra gjashtë muaj para se t’i kurorëzohej “ëndërra amerikane” e firarllëkut, s’është shuar as sot.

 

 

Në fakt ligji njerëzor sikur nuk ekziston në Kulmak. Ka vetëm ligj natyre. Sot mendoj që atje më shpinte pikërisht një ndjesi e tille. Isha i mërzitur sa më s’ka nga realiteti mashtrueso-delirant i parrullave të gjithëgjendëshme, që do të ta kujtonin se s’bën se në ç’pikë të hallit jetoje, edhe kur mendja, sipas mekanizmave të vet mbrojtës, kërkonte përmes harresës të vetpastrohej nga helmi.

 

Isha i dokëndisur sa më s’ka nga fytyrat vazhdimisht solemne të agjitatorëve të komiteteve gjithfarësh, të partisë, të rinisë, të frontit, të gruas. Isha i kastiguar nga vërejtja e përhershme e shefes së kuadrit që unë duhej të lidhesha më shumë me masat, qysh pas refuzimit nga ana ime të pjesëmarjes në një mbrëmje tematiko-dëfrimi me punëtorët.

 

E kisha një shkak për refuzimin që s’ia thoshja shefes groteske me emrin Parime, me politikë kuadri në duar, veshë, supe, zë, xhaketën burrërore “për raste”, në kordat zanore të së cilës, gjithëdija e marrë në shkollën e partisë përftonte timbrin didaktik, për mbledhje dhe plenum në si bemol maxhor, vetmohimin pothuaj prekës, ah, do mundohemi me ju, t’ua pastromë lakrat, do lodhemi, por do t’ia dalim mbanë, s’ka kala që s’e marrin komunistët, lidhja me masat, me punëtorët, djersa e ballit e ndershme…

 

Femrat punëtore, kur unë u kaloja pranë, thoshin me zë të ulët aq sa ta dëgjoja: “si mafishe osht, llakum, e kullufitsha të gjithin, jarabi!” me një epsh agresiv, dhëmbët vampirës të të cilit i ndjeja pothuaj fizikisht mbi lëkurë. Hallit si t’ia bëjmë, Shefe Parimè, ti do lidhje me masat, por unë s’kam me se…

 

 

I cingërisur nga të gjitha këto, unë sajoja shërbime pune dhe ikja me qejf në Kulmak, ku kishte vetëm “natura viva” dhe njerëz jo-komitetorë, interesantë në vetminë e tyre mes natyrës së paprekur.

 

“Lark, lark, nga qyteti, nga brengat, thashethemet, nga rrëmuja, nga rrëmeti”.

 

Ishte pikërisht vendi që e mendoja krejt të pandikuar nga sistemet shoqërore të qytezës socialiste, që s’bëhej dot polis e as agora. Edhe Zotat ishin më pranë teje atje, në këmbë të Olimpit shqiptar, Dodonës, Baba Tomorit.

 

 

***

 

Ngaqë veja shpesh në Kulmak, me kohë kisha zënë shoqëri me vendasit. Njerin prej tyre, Rrethimin, e kisha njohur në shkollë në Tiranë. Konviktor Rrethimi. Domethënë njeri që përdita përdorte fjalën “latë” dhe mencë.

 

Megjithë emrin avdall, ai u bë interesant qyshse një polic konviktesh e kishte kapur përjashta me të dashurën konviktore pas orarit të lejuar. I mbante polici të shtrënguar të dy dhe po ecte rrugës, krenar që i mbërtheu zogjtë në faj. Por vajza, pasi bëri ca isharete me shoqet, të cilat po i vështronin nga dritaret e konviktit dhe i hapën ndërkaq nga brenda portën Skee të ndërtesës Nr. 3, gjuajti një çast volie dhe rrufeshëm i shpëtoi nga panxha policit.

 

U fut vrikthi në konvikt, nën duartrokitjet e brohorimat triumfuese të femrave konviktore me pizhama. Bravooooo! Polici u xhindos, sepse gjithë vlera e mbërthimit të shkelësve ishte te dyshja kopuluese, te dashuria që ata po bënin kriminalisht pas pemëve dhe orës së lejuar nga rektorati. Një i vetëm mund të thoshte edhe se po bënte shurrën, dhe përmjerja përjashta kurrë s’ngrinte aq peshë sa dashuriçkat studentore.

 

Aty polici me një shkop filloi t’i binte studentit “në vënt të lik” dhe i hakërrehej: “e shkërdheve, e shkërdheve, e shkërdheve”?

 

Rrethimi u bë i famshëm sepse pavarësisht goditjeve, vetëm qeshte, nuk fliste dhe sfidonte hapur. Kurrë s’u mor vesh a nuk i dhembte vërtet, apo ishte thjesht mpirje prej përndezjes nervore.

 

 

Sidoqoftë, nga ai episod, Rrethimi u fut në kategorinë e interesantëve. U habita kur e pashë për herë të parë në Kulmak. “Ky shoku vjen nga ministria”, gënjeu ai si pa të keq fare. Unë kujtova se ishte keqkuptim dhe doja ta ndreqja, por shikimi plot kumt i Rrethimit më ndaloi. Arsyeja ishte e thjeshtë fare. Një të ministrisë i piqej një mish në hell tak-fak, me motivin që delja “theu këmbën”, kurse dikujt që vinte nga një institut kërkimor si puna ime, as që ia varte kush torbën dhe do t’i duhej ta kalonte me dhallë.

 

Aty përqendrohej komploti, zgjuarsia, fantazia…. kush ish i zoti “i zinte gjë dhëmbi”. Mbase dhe barinjve nuk u mbushej mendja nga “syfeti” im që isha mall ministrie, por bënin sikur e hanin dhe ata, “rroftë sebepi” për të lëpirë një kockë.

 

Ishin barinj tjetërlloj, që nuk ushqeheshin me mish; se s’kishte. “Ballin ma mban lart/ sytë e zes përdhe/ hallit si t’ia bëjmë/ hanko Selime/ ti kërkon fustan/ unë s’kam me se”. S’kam me se! S’kam se kë! S’kam se ku! S’kam! Mjerim i pamendueshëm i mishngrënies së lavdishme shqiptare, krah për krah me heroizmën në shekuj.

 

 

Mua sidoqoftë m’u lezetua kjo puna e ministrisë, sepse ata mishrat në hell apo mishrat “në bidon” ishin si jo të kësaj bote. Sëkëlldia nga tërheqja me përdhunë në “kulturën e komplotit dhe të të hedhurit” për një copë mish (Xh. Londoni sikur kish shkruar diçka me këtë titull), kompensohej nga cilësitë kulinare. Të mëkatosh në këmbë të Tomorit është dyfish njerëzore.

 

Mungesa t’i bën gjërat ku e ku më të dëshirueshme. Me pak kripë e trëndelinë kullote pikur-o. E me ca shafra Kulmaku. Meze të përbrendëshmesh për fillim. Kukurrec e kakërdhi. Shqipëri e Jug. Një kaba e iso. Një “ktheje me funt”! E një zjarr dëllënje që farfurin në muzg.

 

 

***

 

Mishi në bidon ishte një triumf i teknikës mbi traditën, i presionit të avullit mekanik njutonian mbi nxehtësinë graduale të zjarrit prometejan, i aluminit të bidonit mbi drurin e hellit. Legjenda rurale thotë se dikur, një çoban diku kishte parë a dëgjuar mbi kusitë me presion, që e tresnin mishin fare, e ndanin nga kocka dhe e mbanin çdo gjë brenda, i bënin dejet fërtele, s’u humbiste asgjë kot në zjarr, asnjë pikë dhjamë e dyll që me hellin pikonte mbi prush.

 

Çobani novator nga kusia e presionit kaloi në bidonat e alumintë të qumështit që frëngu i kish bërë tamam sa për të futur një dele, dash apo qingj pirës. Harroi vetëm një detajth, që ajo kusia e presionit kishte një vrimë të vockël që e nxirrte avullin e presionin e tepërt me tertip. Dhe mësoi (siç i thonë jo më kot pësimit): Kurrë mos u shfokuso nga vrima! Nga tertipi. Mos e humb mendjen! Se e di se ç’ndodhi?

 

Delja më e mirë u ther e u rrop, u bë gati me erëza e ku di më se ç’të tjera nasihate, u fut në bidon, kapakun e bidonit e mbyllën mirë me aletet që frëngu i kish bërë të mos derdhej pikë e qumështit jashtë, dhe direkt e në zjarr për shtatë palë qejfe. Koha e hellit kish perënduar. E mundimit disa orësh duke e dredhur e spërdredhur. Dhe që, kur larg qoftë e meazallah, qëllonte hell i shkurtër, rrezik piqeshe ti e mishi s’piqej për qamet. Helli nuk duhet i shkurtër, ngordhalaq. Helli duhet të të tundë e shkundë mirë, të të mbërthejë e rrotullojë mbi zjarr, të të nxehë sa tym të dalë nga hundët e nga sytë, ta bëjë punën mirë, të përcëllojë, por të mos digjet.

 

Mishi i ka të ngatërruara punët. Kënaqësitë e mishit nuk janë aq të thjeshta sa duken. Bidoni mbi zjarr u tejnxeh, presioni nga brenda u bë i papërmbajtshëm, dhe luftën titanike midis zjarrit dhe aluminit e fitoi i pari, pasi bidoni plasi si bombë nga presioni, kapakët e aletet e frëngut s’i bënë dot ballë zjarrit të shqopës shqiptare, dhe mishi u zhduk pa nam e nishan përposhtë në lëndinë. Vetëm era e mirë që mbeti pas dëftente për mrekullinë e humbur. Mish bidoni.

 

 

U desh të kalonin shumë aksidente të tillë, dhe që përvojat e tyre të përcilleshin gojë me gojë, deri sa të vinte çasti i lumnueshëm që kapakut ti hapej një vrimëz dhe mishi i bidonit të fitonte status si ai i hellit.

 

 

***

 

Shumë e kemi analizuar të keqen e komunizmit që kaluam. Me filozofi, me politikë, me ekonomi, me esera e me blogje. Por kudo, pak është rrahur prishja që i bëri komunizmi raportit të shenjtë që ne kishim me mishin. Balancat mishngrënëse të prishura në ekosistemin pellazgo-baritor. Komunistët duhet ta kishin ditur që me mishin s’duhet ta krruajë njeri. Etnosi ynë është thellësisht karnivor. Nuk i thuhet një populli të tillë hani bar. Është si ti thuash bandillit bëhu murg. Kur vajzat e reja po i shpon elbi!

 

 

Ne e dashurojmë mishin. Edhe në USA janë ustallarë për “beef”-in e famshëm të tyre, për ata bizonë prerish e Angus por dashuria e amerikanëve është më tepër teknike. Vini re se si thonë ata për gradën e pjekjes së mishit, “medium rare” apo “medium well”, a thua se po flasin për ndonjë indeks ekonomik. Shqipot e duan mishin në mënyrë epiko-lirike, iu fërgëllon zemra, japin art, ritual, traditë, lashtësi. Ka diçka pothuaj erotike në atë dashuri.

 

Një lab në kullotën e Shashicës në Vlorë më bëri të mendoj kështu tek po hante një kokë bagëtie. Në i pastë parë kokat e femrave me të njëjtin adhurim e përkushtim të tipit “jam yti” si shikonte atë kokë të pjekur, lum ato gra. Sytë i shkëlqenin. Puthja filloi nga pjesët e nofullave. U shndërrua në kafshim plot afsh. Pastaj gjuhët u ngjitën si me mastiç. Nuk i mjaftonte ajo gojë e mbyllur, e donte puthje-kafshimin më të plotë. I hapi nofullat e kokës së pjekur dhe futi kokën e vet gjithë epsh midis tyre. Nuk pa gjakun që i kullonte mbi faqe nga gërricja e thellë e dhëmbëve të kokës së pjekur.

 

Ekstaza ishte aq e fortë, sa që labit edhe po t’i ishte prerë ndonjë vesh nuk do ndjente gjë. Van Gogh i dashurisë për mishin. A ka orgazmë ta realizojë këtë jerm? A ka Marilyn Monroe!

 

 

***

 

Kulmakun e freskonte flladi i luleve dhe barit të njomë, kur ne mbërritëm dhe kaluam karakollin. Mirë se të gjej, vend i bekuar! Grupi ynë e kishte marrë me makrella – fjalë alà Kulmak kjo, që i ka humbur origjina dhe që tregon ngenë, ngadalësinë dhe rahatin. Grupi me vendallinj ishte në formë. Këta njerëz nuk ngacmojnë, por xhugasin; nuk venë në lojë, por savisin.

 

 

Kishim udhëtuar tre-katër orë në këmbë, kishim marrë dozën e duhur etimologjike pasi kaluam bri vendeve me toponime paraosmane, si “Varri i Janit” apo “Bregu i kishës”, shoqëruar me skatologjinë që mund të sjellin emra të tillë si “Vidhi i Shemes”, “Guri i Çyçkës” apo “Gropovëth”. Ishim gati për Kulmak. Na prisnin. Shprehja mikpritëse “po nga u hapën këto rrugë, more!” ishte si gjithnjë magjiplote. Bashkë me Rrethimin ishte edhe Sigurimi, për të cilin thoshin që ishte teleshmën (diçka midis avdallit të javashëm dhe “dedésë”), megjithëse ishte me shkollë të lartë: agronom Kamze. Buono per Kulmak.

 

 

Savitja e radhës: Sigurimi sapo ishte martuar dhe e kishin bindur se çdo dhëndër i ri duhej të hante për 15 ditë para dasmës 2 kg arra me mjaltë në ditë, për të qenë në formë atë ditën e bekuar, kur “do hynte sulltani në Stamboll”. S’ka dhëndër që s’e bën këtë, i thanë. S’beson? Po ti qenke prapa bote, a derëmbyllmë. S’e ke dëgjuar kurrë? Na mo, të marr në telefon Luftimin. O Luftim! Hë? Pa hajde një çikë o, se kam një llaf. Çuár, o? Sigurimi s’ditka gjë për atë punën e mjaltit. Jo, mor, jo! Mor të betohem që s’di. Dale, mo, se erdha… A je në vete, o? Si mo s’di gjë ti? Po ti s’je nga Hëna, ajq! Ju po talleni më duket… Kush tallet, o? Po ne për ty e kemi, mo lla, se ne për vete e hëngërrm mjaltin tonë me kohë… Apo do që nusja të të bënj një pordhë e të të kthenj kurrizë? Por po s’besove mua, hajt o, të pyesim Lavdërimin. O Lëvdim…

 

 

Vjet savitja kish qenë më e padëmshme. Sigurimi kishte përdorur një fjalë të madhe, dëgjuar në leksionet e Kamzës, dhe pikërisht shprehjen “konduktivitet hidrik”. Sa përçohet një sasi uji për një kohë të dhënë në tokë. Jo aq, po kaq. Jo është e mundur, jo s’është e mundur. Si ta provojmë? Po mirë, meqë ujë s’kemi këtu afër, unë po bëj shurrën dhe të shohmë sa thellë do shkonjë për një minutë. 5 cm, jo 10 cm… jo ti, jo unë… Shurra u bë, “minuti” kaloi dhe Sigurimi gërryente me gisht dheun e lagët që të gjente konduktivitetin e Kamzës.

 

 

Por mua këto savitje më dukeshin lule sepse sapo vija nga Trebeshina, ku barinjtë e Tepelenës që qethnin bagëtinë, në tre fjalë, dy i kishin të ndyra dhe të thëna me zë të lartë, kurse të tretën e kishin të ndyrë me zë të ulët. Flokët e leshit të qethur të shpërndara andej këtej frymëzuan njërin prej tyre që thërriste në çdo dy minuta si i ndërkryer: “Floqe, floqe, ulërin pidhi për loqe”! Barinjtë e Skraparit ishin më me terbiet.

 

 

Ngjarja që kalonte gojë më gojë këtë rradhë ishte me temë qytetëse, nga Çorovoda. Kryetari i këshillit ishte kapur në “flagrancë” (sa më bënte përshtypje kjo fjalë e shqiptuar ashtu, natyrshëm, mes tërë atij deti fjalësh të vjetra e turke!) si klient i një shtëpize të vogël publike të fshehtë. Kënga s’mungoi të qarkullonte të nesërmen, natyrisht. Asnjëherë! Mund të besoje që dielli s’do lindte në mëngjes, por jo kënga. E krijuar nga samarxhiu, kovaçi, berberi, xherahu, fshatari Kalo, bujku Isuf, bariu Pertef, nga dikush që muzat e donin dhe i donte, ashtu fshehur, si gjithë dashuritë djegëse:

 

Ne të dinim kryetar këshilli,

Ti na dolle kryetar p…

 

 

***

 

Bidoni në zjarr po përgatiste mrekullinë. Një tjetër dele “kishte thyer këmbën”. Ne ishim ulur rreth një zjarri plot prush dhe po hanim si për paralojë të përbrendshme, të cilat i piqnim vetë. I vinim mbi thupra të ngulura në tokë, të cilat nga pesha e mëlçive, shpretkës a veshkave, përkuleshin aq sa duhej mbi zjarr. Shumica nuk kish durim dhe i hante gjysëm të pjekura dhe pa u ftohur fare, duke shtrembëruar fytyrën më keq se nga rakija që mbiu në zijafet në formën e një shisheje me etiketën “Vaj Luledielli”, mbyllur me një gozhutë të gjatë misri. Secili e hiqte nga e njëjta shishe.

 

– O Sigurim, a po e punon mirë tokën?

 

– Tokën e sat ëme!

 

– Bo, bo, bo… nuk thonë kot që dhëndërit të ri mo i dil përpara.

 

– Sigurimi s’është i atilli. Ka namuz ky, ore!

 

– E ç’namuz llafos, a derëzi. Nuset s’duan namuz. Nuset duan… Po thuaj që Sigurimi s’e navas dot më duket…

 

– Do të të gjejë si ajo punë e kurbetlliut që i nisi letër e shoqja:

 

“Te ara me dy çatallë,

 

Mbeti toka batall,

 

Ja hajde ta punonç vetë,

 

Ja do ta lëshonj me të tretë…”

 

– Asaj i them grua unë: na pesë e ma dil!

 

– Keq puna. Po ç’bëri ai kurbetlliu pasandaja?

 

– Eh, po ja, si kurbetllinjtë. Para hiç, llonxhë hiç.

 

– Si kolonjarët thuaj.

 

– A?

 

– “Të varfërit kolonjarë, vanë për p… dhe gjetën k…”

 

– S’e mora vesh unë këtë.

 

– Eh, sa ta marrç vesh ti këtë, e hëngërrn edhe kolonjarët. Hi hi hi…

 

– Unë e dija që vanë për fiq e gjetën arrë.

 

– Mo na i përmend arrët tani. Sigurim, si shkoi ajo kura?

 

Zjarri kërciste shkëndia herë pas herë.

 

– Ore, ai gomari i Fitimit si shumë po i vardiset asaj zdërres (gomaricës) së Pajtimit.

 

– Oooo, jepi ore jepi…

 

– Zdërr-zdërr… zdërr-zdërr…

 

– I paska vajtur në çaçkë të kokës gomarit.

 

– O Fitim, po lëre, a derëzi, gomarin të bënj’ qejfin e tija.

 

– Jo, jo, se më lodhet gomari mua. Është kollaj të flaç me gjënë e tjetrit.

 

– Fitim, po mos u bëj ti më gomar se gomari. Lëre të bëjë qejfin e tij. Mendo si për veten tënde. Mo u bë shpirtkazmë.

 

– Shiko, lëre për hatrin e këtij mikut nga Tirana. Me siguri që nuk ka parë se si e bëjnë gomerët.

 

– Lëri, o Fitim… lëri, lëri…

 

– Mirë, hajt, prishur mos qoftë! Për hatrin e këtij shokut të Ministrisë…

 

Çifti i gomerëve, rrethuar nga burrat shikues, bëri ç’i tha natyra. Një pesë minutësh arti absurd, erotike blu, qejfi të ndaluar, përvjedhje ndaj orientimeve, një bashkim avdall gomerësh, disidencë veshgjatësh të ndezur!

 

– Ore, shikoni mo iu digjet ai mishi, a ju vraftë qulli…

 

– Se mo e bën llaf nga Tirana se ç’pe në Kulmak, se na nxore bojën, ore…

 

Unë natyrisht nuk e bëra llaf. Por nga skena që pashë, m’u përzie. Nuk e hëngra dot mishin e bidonit atë rradhë. Sidoqoftë, ma mblojtën në një copë gazete “Zëri i Popullit”.

 

– Mos e bëj kaq hall, ore…

 

– Hajt se të shkon shpejt. Të dhemburit e burrit është si të dhemburit e gjurit…

 

Tomori vështronte me qortim. Një zdërre fatale…

 

 

Seç ndjeva një keqardhje që erdh si një magmë në ftohje gati për gur, për njerëzit e Kulmakut, për veten time… një keqardhje të hapët në fund e pa objekt. Ia kisha marrë dorën atij lloj pikëllimi. Isha mpirë, nuk më dhimbte më.

 

Po largohesha nga Kulmaku, të cilit m’u duk se sapo iu prish pafajësia. Dhe mori hiret e gruas.

 

2009

 

Shënim i botuesit:

Marrë nga muri i Facebook i autorit me ndonjë ndryshim të vogël grafik, të cilin ai, me sa duket e ka merak dhe pjesë të stilit të tij të të shkruarit. (#Orakujt…)