Postimi i minutave të fundit…
era e komunizmit po fryn me tendence per t’u bere stuhi. multimilioneret dhe miliarderet po shihen si monstra qe po na marrin frymen, rezortet e luksit si lubira shkaterrimtare te natyres, o llah.
historia perseritet, ne mos si komedi, si rime apo aliteracion, tha i mendshmi. na pelqejne kasollet e shitit dhe dylit, se ato nuk e prishin ambjentin. dhe kjo kur metropolet e betonit e kane ngucur njerezine byth me bythe, sa qe rrihen per nje spiunim parkimi. krisem.
urrejtja per te suksesshmit e ligjshem eshte nder faqet e shemtuara te shpirtit tone, aq sa dhe moisiu e vu ne nje bullet point te veçante. enver hoxha u mundua kot me vepra e raporte e fjalime: ne te sukseshmit i urrejme vetiu. ata qe me biznesin e tyre literalisht dhe materialisht ndertojne jetet dhe perditshmerine tone, duke nisur qe nga cerrja e mengjesit e te paret instinktiv te fejsbukut: ç’te reja ka sot. sepse ne total jemi lamasher. ne total duam qe cukerbergu te shkoje ne te njejten kabine plazhi me ne. dhe per paradoks nuk bejme gek kur mansionet e luksit i ngjerojne influencerkat apo kardashiankat e botes, merita e vetme e te cilave jane bythet, te cilat as ato nuk i kane te tyret. It’s a Schenkman, do thosh Evelyn Harper.
#Administratori i “Orakujve…”