Abdulla Braçaj, një penë e mençur që Skrapari nuk duhet ta harrojë

Abdulla Braçaj, një penë e mençur që Skrapari nuk duhet ta harrojë

Nga Zylyftar HOXHA

 


Abdulla Braçaj
.

Një emër që meriton të kujtohet jo vetëm nga Muzhëncka dhe Skrapari, por edhe nga historia e gazetarisë dhe e inteligjencies së kësaj treve. Ai ishte nga ata njerëz që nuk bënë zhurmë për veten, por lanë pas një jetë pune, dijeje dhe përkushtimi.

 

 

Abdulla Braçaj lindi më 3 mars 1946, në Muzhënckë të Skraparit. Arsimin fillor e kreu në Malind, shtatëvjeçaren në Çepan, ndërsa në vitet 1962–1966 ndoqi gjimnazin “Ramiz Aranitasi” në Çorovodë. Më pas vazhdoi studimet e larta për agronomi në Institutin e Lartë Bujqësor të Kamzës, ku u diplomua me rezultate të shkëlqyera.

 

 

Por diploma e agronomit nuk e përcaktoi të gjithë profilin e tij. Brenda tij kishte një prirje të fortë për fjalën, për shkrimin, për komunikimin me njerëzit. Dhe pikërisht këtu do të gjente një nga hapësirat më të rëndësishme të jetës së tij: gazetarinë.

 

Në vitet 1972–1975, Abdulla Braçaj punoi si redaktor në gazetën lokale “Jehona e Skraparit”. Ishte koha kur një gazetë lokale nuk ishte thjesht një botim periodik. Ajo ishte zëri i një rrethi, pasqyra e jetës së njerëzve, kronika e punës, e problemeve dhe e përditshmërisë së tyre.

 

 

Braçaj merrej veçanërisht me problemet ekonomike dhe të bujqësisë, fusha ku formimi i tij profesional si agronom i jepte gazetarisë një bazë të veçantë. Ai nuk shkruante thjesht për bujqësinë; e njihte atë nga afër, e kishte studiuar dhe e kishte përjetuar në terren.

 

 

Ai kishte një përgatitje të lartë profesionale si gazetar, por edhe si një njeri që kishte një mënyrë të veçantë komunikimi me njerëzit.

 

 

Gazetaria e Braçajt ishte e lidhur me jetën konkrete. Me tokën. Me bujkun. Me ekonominë. Me punën. Me atë Skrapar që në ato vite jetonte kryesisht nga puna e krahut dhe e tokës.

 

 

Por jeta profesionale e Abdulla Braçajt nuk mbeti vetëm në redaksi.

 

 

Pas gazetës ai punoi në disa detyra të rëndësishme në sektorin e bujqësisë. Ishte kryespecialist dhe kryetar i kooperativës së Gjerbësit, ndërsa më pas punoi si kryespecialist në Ndërmarrjen Bujqësore “5 Shtatori” në Çorovodë.

 

 

Edhe në këto detyra, gazetari nuk u nda nga agronomi.

 

 

Nëse në redaksi ai e shihte realitetin përmes shkrimit, në terren e përjetonte drejtpërdrejt atë. Gjerbësi, Tomorrica, Muzushtiri, Çorovoda dhe fshatrat e Skraparit nuk ishin për të emra në hartë. Ishin njerëz, toka, mund, prodhim, probleme dhe shpresa.

 

 

Pas viteve ’90 u vendos në Tiranë, ku vijoi veprimtarinë profesionale si redaktor i Buletinit të Shkencave Bujqësore. Emri i tij lidhet edhe me veprimtarinë e gazetarisë së specializuar në fushën e bujqësisë.

 

Ai ishte anëtar i Shoqatës së Gazetarëve të Bujqësisë me qendër në Bruksel dhe për veprimtarinë e tij si gazetar u nderua me Urdhrin “Naim Frashëri”.

 

 

Por për ta kuptuar Abdulla Braçajn, ndoshta nuk mjafton të numërosh detyrat që ka kryer. Ka njerëz që CV-ja e tyre është më e vogël se vetë njeriu.

 

 

Bashkëpunëtorët e përshkruajnë si njeri të urtë, të zgjuar, të kulturuar dhe me marrëdhënie të ngrohta me njerëzit. Formimi i lartë, përvoja profesionale dhe kultura e tij duket se shkonin bashkë me thjeshtësinë dhe njerëzoren.

 

Sepse kur njeriu nuk është më, edhe gjërat më të zakonshme bëhen kujtime të çmuara.

 

 

Abdulla Braçaj u nda nga jeta më 18 shtator 2002, pas një sëmundjeje të rëndë. Ishte vetëm 56 vjeç.

 

Një jetë jo e gjatë, por me një rrugë të pasur profesionale.

 

 

Pas tij mbetën shkrime, dokumente, botime, kujtime dhe, mbi të gjitha, njerëzit që e njohën. Sot, kur “Jehona e Skraparit” është kthyer në kujtesë dhe koleksionet e saj ruhen si dokumente të një epoke, emrat e atyre që shkruan në faqet e saj marrin një vlerë të re.

 

Në një prej këtyre emrave që nuk do të harrohen kurrë është edhe Abdulla Braçaj.