Tomorr Shasho

 

Shkronjat nuk janë thjesht shenja grafike. Ato janë kujtesë, identitet dhe themeli mbi të cilin është ngritur gjuha jonë e njësuar. Çdo shkronjë e alfabetit shqip ka historinë, funksionin dhe vendin e saj, të vulosur në Kongresin e Manastirit më 1908, një nga ngjarjet më të rëndësishme të Rilindjes Kombëtare. Pikërisht aty u hodhën themelet e unitetit gjuhësor të shqiptarëve, duke i dhënë fund përçarjes së alfabeteve dhe duke e bërë gjuhën një simbol të përbashkët kombëtar.

 

 

Kohët e fundit është bërë gjithnjë e më i shpeshtë përdorimi i shkronjës “Q” në vend të “Ç”, sidomos në komunikimin elektronik dhe në disa të folme të Veriut të Shqipërisë e të Kosovës.

 

 

Dialogu që vijon e trajton këtë dukuri me humor e ironi. Satira, në këtë rast, nuk synon të tallë askënd, por të na kujtojë se respekti për gjuhën fillon nga respekti për çdo shkronjë të alfabetit.

 

 

Le ta ruajmë shqipen ashtu siç na e lanë rilindësit dhe delegatët e Kongresit të Manastirit: të plotë, të saktë dhe të denjë. Sepse kur humbet një shkronjë, nuk varfërohet vetëm alfabeti; varfërohet edhe vetë gjuha.

 

 

Më poshtë po japim një bisedë, për të parë se sa deformohet gjuha shpiqe dhe çfarë situate humori krijohet kur në vend të “Ç” vendoset “Q”:

 

 

 

 

Mori sëpatën dhe filloi të qante një kërcu lisi. Mirëpo me sëpatë nuk po e qante dot, ndaj shkoi e mori dy pyka dhe qekanin.

 

– Ah, sikur ta kisha këtë qekanin më të madh! – tha me vete.

 

Meqenëse nuk po e qante dot me qekanin e tij, sepse pykat nuk i nguleshin, i thirri djalit:

 

– O Qeqo, o Qeqo!

 

– Urdhëro! – u përgjigj Qequa nga brenda dhomës.

 

– Shko te Qlirimi dhe kërkoja qekanin e madh.

 

 

Qequa, sapo u afrua te porta e Qlirimit, filloi t’i thërriste, edhe nga frika se mos e hante Qapi:

 

– O Qlirim, o Qlirim!

 

 

Qlirimi nuk u përgjigj, por doli te porta, sepse kujtoi se mos ishte qobani i fshatit, të cilit i merrej pak goja.

 

Kur pa Qeqon e Qerqizit, u nevrikos, sepse kujtoi se po e tallte.

 

– Kujt i thërret “Qlirim”?

 

A nuk e di emrin tim? U bëre ti…? –

 

Jo, nuk po tallem. Por mbase e ke lexuar ose dëgjuar se do të heqim disa shkronja të alfabetit, sepse ata të Kongresit të Manastirit nuk e paskan pasur menqurinë tonë.

 

Ja, shkronjën Ç duan ta zëvendësojnë me Q.

 

 

Qlirimi e shikoi Qeqon nga këmbët deri te qaqka e kokës.

 

– Mirë, o Qeqo, mirë! Merre qekanin dhe qoja Qerqizit!