Historia e një ure që, pas më shumë se një shekulli, vazhdon të qëndrojë mbi lumin e Vlushës

Historia e një ure që, pas më shumë se një shekulli, vazhdon të qëndrojë mbi lumin e Vlushës

Nga një nismë e Dervish Iliazit dhe Dervish Rexhepit, te mjeshtëria e Çoke Koblarës 

 

 

Rreth viteve 1910–1911, kur lumi i Vlushës bëhej i pakalueshëm nga shirat dhe dimri, Dervish Iliaz Qafoku i Vëzhezhës mori përsipër ndërtimin e një ure që do t’u shërbente banorëve të të dyja anëve të lumit. Ai e njihte mirë rrezikun e tij dhe nevojën që kishin njerëzit për një kalim të sigurt.

 

 

 Për këtë iu drejtua mikut të tij, Dervish Rexhepit të Qafës, një nga figurat e njohura të kohës për veprimtarinë në hapjen e shkollave shqipe dhe ndërtimin e objekteve të ndryshme në Dangëlli e Skrapar.

 

 

Morën mjeshtrin Çoke Koblarën, kryeustain e njohur nga Përmeti, me të cilin kishin bërë edhe shumë punë të tjera të këtij lloji.  

 

Dhe fjala u bë vepër.

 

Ustallarët mbërritën në Vlushe. Vendi i urës u përcaktua nga Çoke Koblara dhe u hapën themelet. Gurin e parë e vendosi vetë Dervish Iliazi.

 

 

  Banorët e Vlushës dhe fshatrave përrth dhanë ndihmën e tyre.

 

Dhe ura u ngrit.

 

 Më shumë se një shekull më vonë, themelet e saj të gurta ende qëndrojnë. Kanë përballuar ujërat e furishme të lumit, rrebeshet, dimrat dhe ndryshimet e kohës. Mbi to kanë kaluar trarë druri, konstruksione hekuri, beton dhe breza njerëzish.

 

 

Sot, mbi atë gjurmë të vjetër kalojnë edhe mjete të rënda që lidhen me ndërtimet hidroenergjetike përgjatë lumit.

 

 Por as uji dhe as koha nuk mund ta marrin me vete kujtesën.

 

 Aty janë ende gurët e urës.

 

 Aty është ende gjurma e ustallarëve.

 

 Aty është ende kujtimi i Dervish Iliazit dhe Dervish Rexhepit.

 

  Dhe ndoshta ky është mësimi më i bukur i kësaj historie:

 

 Një urë mund të ndërtohet me gurë, por ajo mbahet në këmbë nga besa, puna dhe kujtesa e njerëzve.

 

 Ura e Vlushës nuk lidh vetëm dy brigje të lumit.

 

 Ajo lidh një kohë me një tjetër.

 

 

#Admin.#Orakujt…#