…në gjurmët e kujtimeve, natyrës dhe njerëzve të mirë
– Reportazh –
Agron Guri
Ka diçka magjike dhe të pashpjegueshme sa herë që njeriu rikthehet në vendlindje. Është një ndjenjë që lind diku mes kujtimeve, peizazheve të njohura dhe fytyrave të dashura, një mall i ëmbël që të pushton shpirtin dhe të bën të ndihesh sërish pjesë e rrënjëve të tua. Natyra, historia dhe njerëzit bashkohen në një harmoni të veçantë, duke krijuar emocione që vështirë se mund të përshkruhen me fjalë.
Udhëtimi ynë drejt Skraparit dhe viseve përreth Beratit ishte një përjetim i rrallë, një shtegtim mes kujtimeve dhe bukurive që koha nuk arrin t’i zbehë. Berati madhështor, qyteti i lashtë i gurit dhe dritës, na priti si gjithmonë me fisnikërinë e tij të heshtur, me lagjet e bardha që zbresin si një amfiteatër mbi shpatet e kodrës dhe me hijeshinë e historisë që ndihet në çdo hap.
Rruga vijoi drejt Poliçanit, ku ish-kompleksi industrial që dikur gumëzhinte nga puna dhe jeta, sot qëndron si një kujtesë e një epoke të shkuar, duke tërhequr vëmendjen e vizitorëve që ndalen për të njohur historinë e tij.
Më tej, Bogova na dhuroi freskinë dhe qetësinë e saj. Gjelbërimi i dendur, burimet e kristalta që shpërthejnë nga zemra e maleve dhe zhurma e ëmbël e ujit krijonin një peizazh që dukej sikur kishte dalë nga një pikturë e natyrës shqiptare.
Çorovoda, qyteti i “një mijë shkallëve”, na priti e bukur dhe e pastër. Edhe pse me më pak gjallëri se në vitet e dikurshme, ajo ruan ende sharmin e saj të veçantë. Shkallët që ngjiten e zbresin mes lagjeve, bliret hijerëndë dhe lulishtet e mirëmbajtura vazhdojnë t’i japin qytetit një fytyrë të dashur dhe mikpritëse.
Një ndalesë e veçantë ishte Bujtina “Braçe”, pranë kanioneve madhështore të Osumit. E vendosur mes natyrës së egër dhe peizazheve mahnitëse, ajo të krijon ndjesinë e një strehe të ngrohtë ku tradita dhe mikpritja shqiptare bashkëjetojnë në mënyrë të përkryer.
Xhili, njeriu që ka projektuar dhe menaxhon me përkushtim këtë biznes familjar, na tregoi me krenari për rrugëtimin e tij, për sfidat, mundin dhe dëshirën për t’u ofruar vizitorëve një pritje dinjitoze dhe një përvojë të paharrueshme. Çdo detaj i bujtinës mbart gjurmët e pasionit dhe dashurisë për vendin.
Pronari i saj, Ibrahim Braçaj, rrëfen me emocion historinë e jetës dhe të punës së tij, duke dëshmuar se sukseset më të bukura lindin nga këmbëngulja, dashuria për tokën dhe respekti për njerëzit.
Bujtina përfaqëson një model të admirueshëm të jetës rurale, ku blegtoria, bletaria dhe prodhimet vendase ndërthuren natyrshëm me turizmin, duke krijuar një shembull të zhvillimit të qëndrueshëm dhe të mençur.
Por ky udhëtim nuk ishte vetëm një shëtitje mes bukurive natyrore. Ai mbante edhe një mision nderimi dhe kujtese për Izet Dashi Zaberzanin, një burrë punëtor, fisnik dhe të respektuar nga të gjithë ata që e njohën.
Në krye të grupit qëndronte bashkëshortja e tij, Kezja, një grua e përkushtuar, e cila ia kushtoi jetën familjes, punës, mikpritjes dhe ruajtjes së miqësive të shumta që kjo familje kishte krijuar ndër vite. Prania e saj i jepte këtij homazhi një ndjenjë të veçantë respekti dhe mirënjohjeje.
Pas homazheve, grupi ynë prej rreth njëzet e pesë vetash vazhdoi rrugën drejt kanioneve madhështore të Osumit, një nga mrekullitë më të bukura të natyrës shqiptare.
Te “Vrima e Nuses” na befasoi numri i madh i vizitorëve të ardhur nga çdo cep i Shqipërisë. Zërat, buzëqeshjet dhe kamerat që fiksonin peizazhin dëshmonin se bukuria e rrallë e kësaj zone vazhdon të magjepsë këdo që e viziton.
Ishte një udhëtim i mbushur me emocione, kujtime dhe përjetime të bukura. Një udhëtim që na kujtoi edhe një herë se pasuria më e madhe e Skraparit nuk janë vetëm malet, kanionet dhe burimet e tij, por edhe njerëzit e mirë, mikpritja e tyre e rrallë dhe historia që jeton në çdo gur, në çdo rrugë dhe në çdo zemër që rreh për këtë krahinë të bekuar.